بسمه تعالی  (*)
خوانندگان محترم نشریه همسنگران گرامی !

سلام علیکم
جبهه این شماره روزنامه نیست ، خاکریز است ، بنده از روز جمعه گذشته در میدان درگیری برای تهیه خبر حضور داشته و دارم . اراذل و اوباش مجال کار تحریریه را از ما گرفته اند .
انشاءالله در شماره های آینده اگر زنده بودم تحت عنوان یادداشت یک خبرنگار از شورش اراذل و اوباش مطالب نا گفته بسیاری را برای شما خواهم نوشت. هم اکنون نشریه در حال صفحه بندی است و بنده این یادداشت را از کنار صحنه آتش سوزی یک مینی بوس و زیر باران سنگ های اراذل و اوباش برای شما می نویسم.

والسلام
سردبیر هفته نامه جبهه - مسعود ده نمکی (*سرمقاله نشريه جبهه در زمان وقوع كوي دانشگاه)

 تاریخ انفلاب و آرمانخواهی مردم ایران  به شیوه ی مدرن در حالی صده اش را سپری کرده است که در هر برهه از این صد سال ،  جانفشانی ها برای آبیاری نهال نوپای آزادی شده است . وقتی مظفر الدین شاه قاجار پس از امضای مشروطه دوام نیافت و جان داد فرزند نا خلفش ناگهان ضد مشروطه شد.  آنقدر بین مشروطه خواهان و پیروان سلطنت جنگ شدت یافت که آزادی باز به محاق رفت. مشروطه در آن روز مثل اصلاحات ایران امروز ،  شد نماد آزادی و از این رو بود که استبداد ذاتی شاه قاجار تاب نیاورد . کلنل لیاخوف به زور تیر و توپ آتش به خانه نوپای ملت گرفت و سینه ها را شکافت و آنگونه بود  میرزا جهانگیر خان صوراسرافیل و ملک المتملکین سر به دار دادند تا اولین شهدای راه آزادی خواهی نوین ملت ایران باشند.
قیام مشروطه هر چند در اندک زمانی بعد بساط محمد علی میرزا را جمع کرد اما بهار مشروطه خواهان با کودتای رضاخانی سالهای زیادی باز زمستان شد  تا تاج گذاری پهلوی اول ، چه ها بر این قوم که نرفت و عاقبت صاحب کلاه پهلوی ،  شد قبله ی عالم.
تا 1320 «آزادی»  باز یا خوابی ترنم انگیز شد برای آنها که در ایران بودند و یا بهانه ی شد  برای میتینگ در میان آنها که همچون دخو خارج را برای سکنا گزیده بودند. شهریور 1320 که دنیا سهمش را می گرفت آزادی خواهان ایرانی حق تنفس را پذیرا شدند و از این رو بود که در روزنامه های وقت ، آزادی را پرداختن به رنگ زیر لباس مادر شاه مخلوع تعبیر کردند همین گونه در غفلت طی شد تا وقتی بزرگمردی مثل مصدق قد علم کرد تنها سه سال بر مسند نشیند و آنگاه بود که استعمار با علم قدر ناشناسی این قوم او را به زیر کشاند .
سقوط مصدق فراز دیگری از تاریخ آزادی خواهی ایرانی را به فرود تبدیل کرد و اینگونه بود که به مانند پهلوی پدر ، محمد رضای جوان ، استبداد را تا 25 سال به خورد  ملت داد.
فراز دیگر وقتی فراهم شد که دیگر همه فهمیدند شاه نمی خواهند و  باید مشروطه را از یاد برد. به زعم آنان مسیر آزادی از جاده ی فرسوده مشروطه نمی گذشت. این گونه بود که براندازی بنیاد در دستور قرار گرفت. فراز اقنلاب 57 زمانی بیش از فراز های دیگر نیافت چرا که وقتی زمستان 59 گذشت آنقدر عرصه بر صاحبان جوان انقلاب تنگ شد که به مرداد نکشید و «آقا» دستور داد همه را در مرداد 60 به تیر مسلسل ببندند.
ملتی که هشت سال با همه دنیا جنگید دیگر خوب می دانست که برای «نه» به حاکمان باید کسی از جنس خود را به بالا ببرد اما افسوس که او هم مرد میدان نبود. دوم خرداد 76 بزنگاه دیگری از تاریخ ما بود که هزار هزار شاخه گل برای مردی  گسیل شد که قرار بود منادی آزادی باشد.
خاتمی امیر کبیر شد ،  مصدق شد  و آخر هیچکدام نشد. پس وقتی فشار بالا گرفت فهمیدند هر چه آتش در این صد سال بلند است از دانشگاه است. از دارالفنون است تا همین دانشگاه تهران. پس ،  تمام ایران در یک شب بسیج شد. از زاهدان ، گواتر ،  خاش تا بندر عباس همه و همه نیروهای کلاه خود دار را به بالای میدان انقلاب گسیل کردند و اینگونه بود که باز دانشگاه مورد تعرض قرار گرفت.امان از سکوت.
18 تیر 1378 برای آنها که در آن شب در کوی بودند نشان افتخار شد تا بگویند از برادران شان ، از آذران اهورایی  و آنها که در انقلاب به اصطلاح فرهنگی پرپر شدند هیچ کم ندارند.   هر چند احمد باطبی به جرم بالابردن پیراهن خونی برادر  به اعدام محکوم باشد. هر چند که هنوز چشمی برای او که در کوی چشم خود را از دست داد نیافته اند و بیچاره عزت ابراهیم نژاد که آنشب غریبانه شهید شد.
قاتلی که هرگز شناخته نشد امروز راست راست می گردد و هیچ کس هیچ به او نمی گوید اما در عوض در این مملکت با آزادی در محاق است و از یک مانده به آن روز - 18 تیر- همه چیز تعطیل است آنها هنوز می ترسند اما افسوس که مردن دیگر خیلی خسته است....