چه فاصله است كه پاها زمين گير مي شود

برمي خيزد و مي اُفتد در سرديِ سايه اش.

تسليم بر سكويِ خون ريزِمذبحَش

فصلي كه كلام گُنگ است

وگوشت، فلزي مي شود بر تَن گُداخته

كه مي سوزد.

چه فاصله است

با تو و من و سرنوشت.

تقدير چنين بود.

آنچه تو را مي كِشد

انتظاري است ـ

كه به انجام مي رسد

در عالمِ رويا

و او كه رودرويِ روياها ـ

زمين گيرِ فاصله ها است

مي داند

نجات دهنده نزديك است.