چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387

زنبق زمستان

رضا بختیاری اصل

برای عزت ابراهیم نژاد که رفت برای همیشه پشت شعرهایم قایم شد

 

زنبق زمستان

 

اوایل فصل بوسه بود

وما

 

در انتهای یک روز رمانتیک

نشسته بودیم.

 

نه چای

نه پرتغال

نه غصه

 

که عشق می خوردیم.

--و اینجا چقدر آرامش است!؟

 

بیرون قهقهه

بیرون اربده

بیرون دروغ می بارید

 

--و آنقدر روح معطر می شود

از تبسم چشمش ، که نگو!

و زنبق زمستان

 

پوشیده با مخمل صدای{پوران}:

 

--عید اومد ، بهار اومد ، می رم به صحرا

 

عاشق صحرائیم ، بی نصیب و تنها ...

 

وایستگاه راه آهن

 

و مسافرانی که راه ملکوت را گم کرده اند.

لعنت بر تو!

پشت کدام شعر قایم شده بود؟!

 

می روند

اواخر فصل بوسه است

 

وما

در ابتدای یک شب کلاسیک

ایستاده ائیم

 

رضا بختیاری

1378

نوشته شده توسط آزادی در 21:24 | | لینک به این مطلب......> مطلب را به بالاترین بفرستید: